Vier jaar lang heb ik hem moeten overtuigen om zijn werk met de wereld te delen. Vier jaar lang heb ik hem moeten aantonen dat 1 slechte ervaring, 36 jaar geleden, nooit een impact mag hebben op het heden. Vier jaar lang vond hij zijn werken maar "matig", terwijl ik als vrouw naast hem, bij elk werk nog zwaarder onder de indruk geraakte van zijn talent, zijn rauw gevoel en zijn manier van kijken. Kunstenaarsblindheid, noemen ze het, waarbij kunstenaars vaak denken dat iedereen het kan. Ik noem het bescheidenheid die te groot is voor het talent dat hij bezit.

Met zijn toestemming mag ik zijn werken eindelijk verkopen. En het allermooiste? Na de verkoop van zijn eerste werk via deze site, is ook hij overtuigd dat hij hiermee verder moet. Dit is wat hij graag doet, dit is wat hij ademt, dit is wie hij is.

Het liefst werkt hij met oliepastels en olieverf, materialen die zich (net zoals hijzelf) niet laten temmen, maar wel steeds eerlijk blijven. In bijna elk werk keren ogen en handen terug: symbolen van menselijkheid, kwetsbaarheid en verbinding. Ogen die kijken, maar ook iets verbergen, de spiegels van onze zielen. Waar woorden vaak tekort komen of waarheden kunnen verdraaien, zullen ogen bijna altijd waarheid spreken. En handen... Handen die dragen, voelen, vasthouden, maar ook loslaten.

Zijn kunst is niet zomaar decoratie. Het is een ontmoeting. En wie even blijft kijken, ziet altijd meer dan eerst gedacht.